How low can you g(l)o(w)?

Op zaterdag 17 november stond de wedstrijd tegen Hajraa heren 2 op het programma. Een wedstrijd waarin normaal gesproken, gezien de positie van beide teams op de ranglijst, op punten gerekend zou kunnen/mogen worden, maar vandaag was dit een iets minder grote vanzelfsprekendheid.

In behoorlijk gewijzigde samenstelling namelijk en zonder spelverdelers en met een gelegenheidsmidden (we hadden er nog maar 1 over, de andere moest gaan spelverdelen), mocht Achilles een poging gaan doen in de heksenketel die TU Studentensportcentrum heet, punten mee te nemen richting het Beugense land. Achilles begon stroef aan de wedstrijd. Had merkbaar moeite met het wennen aan de kakafonie aan geluid om hen heen. Wat heet…..moeite is een understatement. Collectief ging Achilles door een ondergrens heen die zelden of nooit zo laag heeft gelegen in het seizoen tot op heden. Met name Louk van der Vliet was diep gezonken. Het gat in de sporthal waar gespeeld werd en waarin Louk gezonken leek, wordt vanaf nu gebruikt als grondwaterput, want dieper dan het grondwater ging het gelukkig niet. Onder het grondwater zat namelijk een laag graniet (zoals bekend één van de hardere gesteentelagen in onze bodem) wat er voor zorgde dat hij niet nog dieper kon zinken. Graniethard was ook de afgang in set 1. Na drie keer met de oogjes knipperen stond er een 9-0 achterstand op het bord en Achilles was in het restant van de set geen schim van de ploeg die het kan zijn en deze set ging verloren met 25-12. Een vrij duidelijke verliespartij tegen een ploeg uit de onderste regionen van de ranglijst.

Inmiddels gewend aan de herrie om hen heen en warmgespeeld (waardoor de wat kortere warming up niet meer in de benen zat) begon Achilles anders aan set 2. De strijd ging lange tijd gelijk op, maar de afstand werd in elk geval niet zo groot als in set 1, voor beide ploegen niet.  Gevolg was een spannende eindfase van de set, waarin Achilles op routine en degelijkheid aan het langste eind trok. 1-1 en een ander Achilles binnen de lijnen.

Dit bleek in set 3 en 4, want toen is eigenlijk de overwinning geen seconde meer in gevaar geweest. Met twee keer 17-25 werd de winst zekergesteld. Eigenlijk, gezien de samenstelling vandaag, niet eens zo’n heel slechte prestatie. Een midden op de spelverdelerspositie, en passer loper op de midden en één wisselmogelijkheid voor de passer loper positie, die eigenlijk gespaard moest worden om nog beschikbaar te kunnen zijn voor heren 2. Een ploeg die ook al zo ruim in de mensen zit. 4 punten gingen mee terug naar Beugen….en een tas vol herinneringen aan GLOW. Het tweede lichtpuntje van de avond. Na een kleine detour langs het mooist verlichte voetbalstadion van Nederland hebben we oren en ogen uitgekeken in Eindhoven city, alwaar lichtfestival Glow plaatshad. Het afsluitende lichtpuntje tijdens deze wedstrijdavond was het afrondende etentje bij Happy Italy, waardoor dit spontaan ontstane teamuitje de afsluiting kreeg die het verdiende. We hebben de dag doorgesproken en samen geleerd dat we het zo slecht nog niet hebben….aan het geklaag van een tafel Spanjolen te horen (over het hoe en waarom van een verkeerde bestelling) bleek dat wij het helemaal zo slecht nog niet hebben. Vier puntjes, een derde serieuze optie als spelverdeler erbij, Bram die heren 2 voorlopig kan blijven uithelpen, Louk die uiteindelijk de weg naar boven in de wedstrijd toch nog wist te vinden, een onvergetelijk mooi festival of lights…… Topdag.

Eens kijken of we volgende week, na de wedstrijd tegen koploper Gepidae (wedstrijd minder en twee punten meer) nog steeds zo in lichtpuntjes kunnen denken…………….we gaan er in elk geval ons best voor doen, met hen die er wel zijn.